Decennium

Het heeft bloed, zweet en tranen gekost om hem uit mijn lijf te krijgen – maar dat weegt niet op tegen het onvoorstelbare geluk hem al een decennium lang te mogen koesteren. Felix, de tiener. De lieverd. De denker. De knuffelaar. De vragensteller. Voelt zich een beetje te snel aangevallen, soms. Vergeeft meteen. De introvert […]

Gebeiteld

Die ene dag in onze vakantie dat we binnen zaten te verpieteren omdat het buiten zwaar aan het onweren was, bracht een spannende kookwedstrijd soelaas. Luna en Felix kozen samen met X elk hun eigen voorgerecht, hoofdgerecht en dessert. X stond hen vervolgens met raad en daad bij in de keuken, terwijl Tess en ik […]

Bokaal

Als Tess naar de Engelse les gaat, krijgt ze snoepjes. Als Luna naar de atletiektraining gaat, krijgt ze snoepjes. Soms delen de juffen in de klas of in de opvang snoepjes uit. Op verjaardagsfeestjes zijn snoepzakjes de ultieme graadmeter van succes (tenzij u erin slaagt de invitees om de tuin te leiden met zelfgemaakte popcorn). […]

Pistool

“Mama, ik ga nooit, nooit, nooit, nooit meer crises doen.” “Wow, dat is een grote belofte. Ben je dat zeker?” “Ja, en zeker niet als ik mama ben.” “Tja, dat zou wel gek zijn, als je dan nog crises deed.” “Alleen als ik een kindje heb zoals Felix. En als die mij dan met een […]

Flink

Luna was dus ziek. Op maandag hadden we geen opvangalternatieven, en nam ik haar mee naar mijn werk. Ze was net gezond genoeg om in een hoekje te kunnen kruipen met de laptop, mij te helpen met wat posters op te hangen in het gebouw, en een spaghetti bolognèse half op te eten. En toen […]

Koelbloedig

Ik ben behoorlijk koelbloedig. Dat is handig als je bijvoorbeeld wordt uitgekozen om familiebijstand te verlenen bij ontvoeringszaken (eind vorige week de opleiding afgerond), wanneer je oudste dochter voor je ogen bijna omver gereden wordt terwijl ze oversteekt als het groen is (vorige zondag), of wanneer een rustig vrijdagochtendritueel plots omslaat in een bloederige tandpasta-scenografie. We […]

Bril

Ik had het mijn kinderen zo graag bespaard. Ik was drie toen ik er voor het eerst een op mijn neus geduwd kreeg. Op m’n zesde werd ik met succes geopereerd voor scheelkijken, en op mijn dertiende kon ik eindelijk even zonder, want de puberteit had gezorgd voor een reset van mijn gezichtsvermogen. Tien jaar […]