Uitdaging

Traditiegetrouw blik ik op het einde van het jaar zeemzoeterig terug op de voorbije twaalf maanden. Maar wat moet je nu met zo’n jaar als 2020?

Het was enerzijds een heerlijk jaar: we hebben nooit eerder zo intens met onze kinderen samengeleefd (en zullen dat wellicht nooit meer doen); het thuiswerken beviel me wel; en behalve Tess die één dagje slapjes was door Corona, doorstonden we allemaal de eerste en de tweede golf; ik hield van de rust en de weinige verplichtingen en over de eerste ‘serieuze’ quarantaineperiode denk ik mijmerend terug aan onze dagelijkse uitstapjes en de heerlijke stilte overal (géén auto’s), de ‘start to run‘-ervaring (eerst met alledrie de kinderen, nu enkel nog met Luna), de applausmomenten, de spontane deurbezoekjes of corona-veilige verjaardagsverrassingen bij en van buren en vrienden, de Youtube-sessies met sportleraar Joe en met juf Marit, en aan de geweldige, wekelijkse restaurantbezoekjes, van kelder tot zolder, die de sleur even doorbraken.

Het was anderzijds ook een vreselijk jaar: je voelde en zag dat niet iedereen in je omgeving het goed stelde (mentaal, financieel of fysiek), verschillende vrienden gingen uit elkaar (door corona of niet), onze kinderen kregen een grondige hekel aan wandelen en ik aan elektronische schermen, mijn ogen draaiden vierkant, de grens tussen thuis en werk vervaagde, soms werd ik wanhopig door het gevit en geruzie van het kroost, vastgeklemd tussen vier muren; X die lange dagen werkte in het ziekenhuis; de verveling die soms toesloeg; het onderhouden of kweken van tienervriendschappen in afzondering was een extra uitdaging, alle dagen leken op elkaar; de frustratie van niks te kunnen plannen en steeds met het onverwachte te leren omgaan; de extra quarantaineperiode toen Tess ziek werd en de miserabele opvolging ervan door de middelbare school (waar we nu nog de gevolgen van merken), en mochten we spontaan het idee krijgen om een museum te gaan bezoeken, waren de komende 5 weken gegarandeerd volgeboekt (en al zeker tijdens de kerstvakantie).

Gelukkig zijn kinderen flexibel, en vinden die van mij het zelfs na negen maanden nog steeds geweldig om de hele dag in pyjama rond te lopen (tot grote frustratie van X). Zo geweldig dat hier vorige week zelfs een ’24 uren challenge’ werd gestart, op aanstoken van Tess.

Bij het woord ‘challenge’ gingen bij mij – als verantwoordelijk ouder – meteen een paar alarmbelletjes rinkelen. Een kind van zeven dat een uitdaging wil uitvoeren die ze op YouTube gezien heeft? Een liter aceton drinken? Met haar vingers in het stopcontact prutsen? Haar mond als cornflakeskommetje gebruiken? Giftige producten in haar ogen gieten? Zich de zuurstof laten afsnijden met een riem?

Nee hoor, ze wilde gewoon 24 uur lang op haar kamer zitten.

Ze overtuigde ook haar broer en zus om mee te doen, er werd een computer naar boven gebracht om films te kijken, extra boeken en spelletjes, dekens om een kamp te bouwen, spullen om te tekenen en te kleuren en – heel belangrijk – een toiletemmer (en een extra rol wc-papier). Er werd ook oranje plakband op de grond aangebracht die ze niet mochten overschrijden.

Het was ongetwijfeld de enige dag in 2020 dat ik spontaan het rijk eventjes voor mij alleen had (en enkel op gezette uren het eten naar boven moest brengen of de emmer eens legen).

Op meer symbolische wijze hadden we 2020 echt niet kunnen afsluiten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s