Aanname

wekker_2Het was zes maanden geleden dat wij nog een wekker lieten afgaan in dit huishouden, dus het was even wennen deze week.

Felix was de eerste die de deur uitging, richting eerste middelbaar. Hij had een enorme zenuwbal in z’n buik, maar bleef moedig en na drie dagen volledige onderdompeling (en de stiekeme overtuiging dat het zesde studiejaar toch beter was) kwam hij eindelijk met een glimlach naar huis.

Al had dat ook wel een beetje te maken met het feit dat die dag het laatste lesuur was weggevallen.

Vervolgens was het de beurt aan Tess. Zij werd dit jaar gescheiden van haar twee beste vriendinnen (vertrouwde klassen mengen is een onderwijsconcept dat mij helaas totaal ontgaat) – maar amper in de klas toegekomen, gingen haar ogen glanzen van alle uitdagingen, verrassingen en ontdekkingen die een tweede leerjaar haar zou kunnen bieden en vergat ze terstond haar vader nog een afscheidskus te geven.

Luna hoefde pas om half één op school te zijn, en sprak af met haar vriendinnen om op voorhand iets te eten in het Brusselse stadscentrum (het voorlopige summum van volwassenheid voor dertienjarigen). Ze wilde met minstens één van haar vier vriendinnen in de klas zitten en kwam op het nippertje toch nog in de juiste klas terecht (ze stond op de lijst voor moderne wetenschappen, terwijl ze had aangegeven latijn-grieks te willen doen). Met één vriendin. Meer moest dat niet zijn.

Ook voor X was het een schoolse week, omdat hij dagelijks achter de boeken kroop om te studeren voor zijn natuurgids-examen, dat vandaag plaatsvond. De resultaten kennen we pas over 2 maanden – de eerste signalen zijn hoopvol – maar ik ben allang blij dat er weer plaats is aan de keukentafel die wekenlang versperd werd door allerlei fauna en flora (in boek- en andere vormen).

Zelf ten slotte hoopte ik deze week te kunnen genieten van wat ouderlijke rust, met drie kinderen die eindelijk opnieuw voltijds op de schoolbanken zitten. Maar voor een moeder met een tiental jaar schoolervaring, was dat een bijzonder naïeve aanname van mezelf.

Want niet alleen biedt de lagere school op dit ogenblik geen voor- en naschoolse opvang aan (u bent nu wellicht even perplex als wij toen we het vorige week ontdekten), zo’n eerste week gaat sowieso steevast gepaard met heel wat herorganisatie, aanpassingen en naschoolse bijstand (“mama, dit moet ingevuld”, “mama, ik heb sportschoenen nodig”, “mama, dit moet ik samen met een ouder doen”, “mama, ik heb mijn eerste toets van latijn”, “mama, ik weet niet meer waar mijn hoofd staat”…).

Ik mocht mijn extreem flexibele corona-aanpassingsvermogen bijgevolg nog maar eens uit de kast halen. Niet voor het laatst, ongetwijfeld.

En die rust, die volgt nog wel. Tegen eind 2021, schat ik zo.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s