Kanaal

Ik heb het al eerder gezegd en geschreven: ik heb een behoorlijke hekel aan het organiseren van verjaardagsfeestjes. Met uitzondering misschien van pyamapartijtjes, waarbij je de kinderen zelf eerst pizza laat maken, hen vervolgens voor de televisie dumpt voor een 2 uur durende film met zelfgemaakte popcorn, ze dan naar boven stuurt (waar je rond middernacht – eventueel – even voor de deur gaat zitten om ze te kalmeren), en waarbij ze bij het ontluiken van de ochtend meteen weer opgehaald worden. Met een kopje koffie voor de ouders uiteraard, en gevolgd door een extra dutje voor mezelf.

Volgens X is dat omdat ik het mezelf altijd ontzettend moeilijk maak, en nooit voor indoorspeeltuinen of filmzalen kies – maar in de plaats daarvan speurtochten verzin of groepsspelletjes en andere ingewikkelde drie-uur-durende feestelijkheden. Maar al is dat volgens mij niet echt de reden (in mijn jeugd als animator deden we niet anders dan spelletjes verzinnen), toch kon ik ook niet meteen uitleggen waar die hekel dan wel vandaan kwam.

Tot ik vandaag een feestje voor Tess organiseerde dat duidelijk binnen de ‘fijne feestjes’-categorie viel. We voeren met de boot vanuit Schaarbeek richting Vilvoorde, waar we werden afgezet aan het Drie Fonteinen-park, waar een leuke speeltuin is voor zevenjarige loeders. Er moest veel gestapt worden (van thuis naar het kanaal, van het kanaal naar de speeltuin, en vervolgens weer terug), er waren twee rustige momenten (telkens een half uurtje op de boot, en de zon scheen zowaar!) en ze hadden ontzettend veel lol in de speeltuin en vergaten zelfs even dat ik bestond.

Dat. Dat is het dus.

Dat moment waarop niemand mij nodig heeft of mij de oren van de kop zaagt, ik geen vieze neuzen moet kuisen of boze hoofdjes moet kalmeren, en ik gewoon een groepje gelukkige kinderen kan observeren dat helemaal opgaat in het spel.

Dat is het moment waarop je beseft waarom je dit feestje eigenlijk best fijn vindt en andere feestjes niet.

En toen ze daarna nog wat na-dansten in de fontein vlakbij ons huis, uiteindelijk kliedernat en bijzonder in hun nopjes terug huiswaarts keerden, en we hun ouders nog even wisten wijs te maken dat ze in het kanaal gesprongen waren. Toen wist ik dat Tess’ zevende verjaardagsfeestje met stip in de annalen geboekstaafd zou staan.

Als het feestje waarop ik even leerde meegenieten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s