Band

IMG_1716

Felix en ik trokken deze ochtend even de grens over naar Fumay, een stadje drie kilometer verderop, naar de dichtstbijzijnde apotheek. De zoon had gisteren een tekenbeet opgelopen, en we vermoedden dat er toch nog een stukje parasiet in zijn lijf was blijven hangen. Maar de apotheek bleek dicht (15 augustus en Maria Hemelvaart) en we moesten elders heen.

IMG_1720

Toen we opnieuw wilden vertrekken, bleek er iets niet in de haak met de auto. Kortstondig onderzoek bracht aan het licht dat de linkervoorband het had begeven.

Een bijzonder aardige voorbijganger probeerde te helpen, maar moest na een kwartiertje onverrichterzake afdruipen. De reserveband zat moervast onderaan de auto, en bood geen oplossing.

Teleclaims gebeld, die lieten weten dat het iets handiger was geweest als ik in België die band had plat gereden (letterlijk 2,5 km verderop), maar dat ze hun best gingen doen om zo snel mogelijk een Franse depanneur te vinden op deze – ook in Frankrijk gevierde – feestdag.

IMG_1721

De redding was gelukkig nabij (al wisten ze ook niet zoveel over lekke banden).

IMG_1719

Al goed dat we niet te klagen hadden over onze locatie, aan de Maas en temidden van de Ardennen.

Zelf had ik bovendien ook nog zicht op een knappe stoere bink van bijna 12.

Het had allemaal erger gekund.

IMG_1722

Die stoere bink werd even later door een andere bink opgehaald met de fiets.

We probeerden heel hard niet te denken over wat er in het verleden allemaal gebeurde met Felix achterop de fiets. We konden hem alleen maar waarschuwen zijn voeten, enkels en achillespezen zo ver mogelijk van de spaken verwijderd te houden en een weesgegroetje te prevelen (het was er de uitgelezen dag voor).

IMG_1724

Toen ik terug bij de auto kwam na een schaduwplekje te hebben opgezocht samen met “De meeste mensen deugen” van Rutger Bregman (ideale literatuur op momenten als deze), bleek dat de getroffen band vakkundig verwijderd was.

Maar geen depanneur te bespeuren.

Twintig minuten later dook hij dan toch op, met een tweedehandsband in de aanslag die hij er vlotjes op schroefde. Vervolgens mocht ik met hem mee, zodat hij in de garage ook kon proberen die (moervaste) reserveband los te krijgen.

Vijfenveertig minuten later (en na het checken van de bandenspanning) kon ik opnieuw richting België sjezen met een vlot draaiend linkervoorwiel, twee goed ingevette schroeven die in de toekomst moeten toelaten de reserveband te gebruiken, met de perfecte bandenspanning, en met heel veel dankbaarheid voor Aldo, de garagist (als u ooit in de buurt bent met autopech: ik heb zijn nummer).

De meeste mensen deugen niet alleen, maar zijn effenaf geweldig.

#MerciAldo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s