Romeo

De dagen worden weken, de weken worden maanden. Het is steeds moeilijker om werkdagen en -uren gescheiden te houden van het gezinsleven. Ik werk veel, ik werk weinig, ik haal ’s avonds in, of ’s ochtends vroeg. Er is ritme, er is geen ritme. Alles verandert voortdurend.

Terwijl Tess en Felix de voorbije weken elk 4 dagen per week naar school mochten, verandert het volgende week opnieuw: 4 dagen school voor Felix, slechts 2 dagen school voor Tess, met opnieuw andere kinderen en een andere juf (de juf die ze voordien had). Ze wilde niet huilen, maar ik zag dat ze het er heel moeilijk mee had.

En Luna blijft thuis.
Eerste middelbaar. Onzichtbaar vastgeklonken onderaan de ladder der pandemische beslissingen.

We laten haar zo vrij mogelijk. Ze gaat bij vriendinnen studeren, ze spreken samen af, ook al eens in het centrum. Want behalve die vriendinnen en haar gezin, heeft ze geen enkele andere kans tot interactie. Ze leert niemand nieuw kennen, doet geen nieuwe ontdekkingen, haar wereld gaat niet verder open (integendeel zelfs).

Maar ze wordt geprezen door haar leerkrachten over haar doorzettingsvermogen en inzet tijdens de quarantaine. En ze heeft beslist dat ze volgend jaar latijn-grieks wil gaan studeren. Ze laat zich niet kennen en wij kunnen niet anders dan trots zijn op haar prestaties in moeilijke omstandigheden (en meestal in pyjama).

We gingen wel voor het eerst op bezoek bij de twee oma’s deze week, in de tuin. Het is mooi geweest, we hebben ons maandenlang keurig gedragen, en de oma’s verdienden het om aan de bubbel te worden toegevoegd (bovendien zullen de kinderen vanaf eind juni met oma aan zee zitten). Geen kat die de maatregelen trouwens nog begrijpt.

Zelf ging ik opnieuw twee dagen naar het werk. De eerste keer dat ik opnieuw achter een groot scherm zat, was een letterlijke streling voor het overbevraagde oog. En het eerste rechtstreekse contact met een collega was een streling voor het brein dat aan contactarmoede lijdt.

Maar gezellig werken kan je het voorlopig nog niet noemen. Al nam ik wel mijn allereerste gemaskeerde selfie, met als doel het coole moedergehalte wat op te krikken bij de puberdochter en haar vriendinnen. Want Romeo Elvis kwam persoonlijk 2000 mondmaskers leveren voor het goede doel.

Opzet geslaagd.

IMG_0833

#Covid19

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s