(On)verwacht

“Hey Miss Positivo, ça va?”
“Ca va. Op ‘t gemakske. Ik ben naar de kapper geweest vandaag.”
“Haha, ik ook!”
“Hmmm. Het duurde een half uur om 200 meter te stappen. En mijn haar is weg.”
“Okee, jij wint.”

Er zijn zo van die ochtenden dat de grond onder je voeten even wankelt. Zoals met de aanslagen en tante Tib in Zaventem. Of zoals vandaag. Toen ik hoorde dat je gisterenavond voorgoed je ogen sloot, lieve Ann.

De laatste keer dat we elkaar hoorden was net voor mijn vertrek naar Burundi, nog niet eens drie weken geleden. Heerlijk uitgebreid, zoals alleen maar mogelijk was als je je redelijk goed voelde. Optimistisch, zoals alleen jij kon zijn. Altijd op zoek naar een (alternatieve) oplossing. Altijd het beste zien in een miserabele situatie. Altijd vooruitkijkend, als zelfs wij dat niet meer durfden.

Maar ook realistisch in je beslissingen. Volop beseffend dat de medische wereld het ook niet meer wist, en dat de helende krachten van je natuurlijke middelen ook hun eindigheid kenden.

We hadden het nooit expliciet over ‘het einde’. Het bleef tussen ons in hangen, iets waar we ons van bewust waren, maar dat niet gezegd moest worden. We praatten over andere dingen, onze kinderen, onze ouders, verkeersveiligheid, lastige mensen, zero waste met wormen.

Ik beloofde je na mijn terugkeer snel te bellen, en langs te komen. Als je niet te moe was. Maar je doofde sneller uit dan ik landen kon.

Het verwachte kwam uiteindelijk onverwacht snel.

Geniet van de rust, straffe madame. Bedankt voor alles.
We zullen ons best doen om te zorgen voor jouw liefdes die achterblijven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s