Trein

oostenrijk-trein

We nemen met onze kinderen vrijwel nooit het vliegtuig. Tess vloog nimmer door de lucht (behalve 2 meter hoog in de armen van haar vader), Felix één keertje, richting Rome (2x volgens hem: heen en ook weer terug) en Luna wat vaker, omdat zij – samen met ons – ooit in Kenia woonde.

Na onze niet onopgemerkt gebleven deelname aan talloze klimaatmarsen het voorbije jaar, konden we niet anders dan eens goed nadenken over de klimaatimpact van onze nakende zomervakantie. Meestal blijven we behoorlijk in de buurt, maar om één of andere reden hadden we beslist dat we dit jaar de bergen en bossen van Slovenië zouden gaan opsnuiven. Dit tot grote vreugde van het kroost, dat op school wel eens met iets anders dan “Frankrijk” of “de Ardennen” wilde uitpakken.

X nam het titanenwerk op zich om uit te vissen welke spoorwegmaatschappijen ons het efficiëntst en goedkoopst tot in Zuid-Oost-Europa konden brengen. Het nam enkele weken in beslag, vereiste een paar vermoeiende bezoekjes aan het infopunt van Brussel-Zuid en een groeiende frustratie over het ontbreken van een transparant Europees online boekingssysteem voor treinen – maar het uiteindelijke resultaat was bijzonder bevredigend.

X vond de Oostenrijkse spoorwegen bereid ons alle vijf voor 260 euro heen en weer terug naar Villach te brengen, een ietwat saai stadje vlak aan de Sloveense grens. Na 13 uur treinen, bleven we daar slapen in een jeugdherberg en namen we de volgende ochtend een taxi (foei), die ons op een klein half uurtje door de Juliaanse Alpen loodste en afzette in Kranjska Gora, het startpunt van onze vakantie.

De treinreis was een geweldige ervaring:

  • Geen lange wachtrijen noch vertragingen.
  • Geen urenlange concentratie in de wagen, geen files.
  • Geen opgeblazen buik, pijnlijke oren of overgekruid vliegtuigvoedsel.
  • Uiteindelijk ben je met de wagen zeker even lang onderweg – en met het vliegtuig (ermee rekening houdend dat je nog naar het vliegveld moet geraken, en in Slovenië nog tot in de bergen moet rijden) zal het ook niet zo veel schelen.
  • Prachtige landschappen (en je moet niet op de weg letten).
  • In totaal moesten we 2 keer overstappen. Zelfs die 10 minuutjes overstaptijd na 10 uur rijden, waren perfect getimed.
  • Veel ruimte om te zitten, rond te lopen en de benen te strekken.
  • Een makkelijke manier om mensen te ontmoeten want iedereen heeft tijd. Zo speelden we enkele uren kaartspelletjes met een meisje en haar papa die uit Zwitserland kwamen.

Eenmaal ter plaatse moet je natuurlijk zorgen dat je voldoende georganiseerd bent, zodat je toch overal geraakt waar je wil zijn binnen een minimale tijdsspanne. Slovenië heeft gelukkig behoorlijk goed ontwikkelde buslijnen en spoorwegen. En verder huurden we fietsen en gebruikten we onze benen.

Inmiddels ontdekten we dankzij een collega ook deze website, die X een paar frustrerende weken had kunnen besparen.  Er zal de komende jaren nog heel wat gespoord worden in dit gezin.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s