Sleutelkinderen

sleutelkinderenLuna en Felix zijn het voorbije schooljaar een stuk autonomer geworden. Het begon met hun verlangen niet langer in de opvang te blijven na school, en eindigde met een volledig nieuwe vorm van zelfstandigheid en een eigen sleutel voor elk.

Aanvankelijk spraken we af dat ze één dag in de week alleen naar huis konden komen – op dinsdag (en eventueel op donderdag  – de dag dat ik vaak van thuis uit werk). Op die manier konden ze van de ervaring leren, en zouden we uiteindelijk het aantal dagen kunnen uitbreiden.

En geleerd hebben ze.

Soms vond ik ze gelaten op de stoep (sleutel vergeten).
Soms vond ik ze glunderend bij de buren (idem).
Soms vond ik de sleutel op de deur (langs buiten) en de kinderen binnen.
Soms vergaten ze elkaar.
Soms namen ze Tess al eens mee (zonder het ons te laten weten).
Soms kwam er bloed aan te pas.
Soms vonden we drie jongens in de zetel (Felix en zijn vrienden ontwikkelden een eigen ‘maandagcircuit’ waarbij ze na schooltijd om beurt bij elkaar gingen spelen).

Na tien maanden oefenen, keren Luna en Felix nu vrijwel elke dag alleen naar thuis, gaan ze soms terug naar school om Tess op te halen rond vijf uur, hebben ze er (min of meer) een gewoonte van gemaakt hun sleutel mee te nemen en moeten wij niet meer hollen om de kinderen op tijd uit de opvang te halen (of toch niet elke dag).

Afin, zo terugblikkend op het einde van het schooljaar vind ik dat we enorm veel vooruitgang hebben geboekt.

De kinderen dan toch.

Ik moet nog leren dat ik Tess niet mag vergeten ophalen van school, wanneer ik het niet aan Luna gevraagd heb.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s