Spelletjes

mixmaxWij houden op vrijdag al eens spelletjesavond met het kerngezin, maar vakanties blijven uiteraard hét moment bij uitstek om oude spelletjes weer uit te halen, en nieuwe te ontdekken. Hierbij dan ook het ultieme anti-verveling-wonderlijstje voor een kroost-op-vakantie.

Voor de leeftijd van Tess zijn er een hele reeks spelletjes die niet veel tijd vergen, die zij goed begrijpt (en waarbij ze dus kan winnen) en die eigenlijk zelfs voor min of meer intelligente volwassenen ferm leuk zijn*.

Mixmax is de eerste in de rij. Wij hebben thuis de vintage-versie (van toen ik klein was), en ik vrees dat ook de meer modernere versies vandaag niet meer gemaakt worden, maar misschien levert wat zoekwerk op 2dehands.be nog iets op. Het doel is met behulp van de dobbelsteen zoveel mogelijk volledige mannetjes te maken (gedrukt op kaartjes), maar terwijl je die stukjes mens verzamelt, kan je de gekste combinaties verzinnen.

UNO (kaartspel) is en blijft een topper, evenals Biggen (met mini-varkentjes gooien om zoveel mogelijk punten binnen te halen) – nog zo’n klassieker – allebei ook extreem handig voor in de trein en onderweg. Net als Dobble, een spel dat ik pas leerde kennen toen ik zelf kinderen had, en dat je op verschillende manieren spelen kan, waardoor het altijd fris blijft. Je hebt wel arendsogen nodig en een behoorlijk concentratievermogen, want voor je het weet steekt zo’n vijfjarige je de loef af.

Met Tess spelen we nu ook Carcassonne Junior – een vereenvoudigde versie van Carcassonne (dat ook heel leuk is, en we soms met de twee groten spelen, net als de Kolonisten van Catan), waarbij de speler die het eerst al zijn kinderen (of pionnen) op het bord kan plaatsen, wint. Tess is overigens ook heel sterk in het raden van de combinaties in Mastermind.

Ooh, en bijna vergeten: Mens-Erger-Je-Niet (serieus, ze verkopen zelfs nog de versie met de originele doos!). Het spel duurt iets langer dan de rest, maar dat is snel vergeven en vergeten als je je kinderen rood ziet worden van frustratie, omdat je ze weer eens buiten hebt gekeild net voor ze hun “garage” bereikten.

Tess is er nog iets te klein voor (omdat we het spel in het Frans hebben, en Frans lezen nog niet haar sterkste punt is), maar Qui Quoi Où is eentje waar we al veel mee gelachen hebben. Je trekt drie kaartjes (een “iemand”, een “plaats” en een “actie”) en die moet je vervolgens tekenen en laten raden door de rest. Een ander tekenspel (alweer een klassieker) is natuurlijk Pictionary. Enkel te spelen met mensen die van tekenen houden uiteraard – al hebben we enkele hilarische episodes gehad met een tekenende Manou.

Ons kleinste spel is Mikado denk ik zo – heel aantrekkelijk voor valsspelers – ons grootste spel is de sjoelbak van opa-vogeltje, die al jaren in onze living staat. Eén van de meest originele (en veelbekroonde) spelletjes is wel zeker Dixit, een kaart-annex-taalspel, waarbij je je kaart zodanig moet omschrijven dat sommige mensen kunnen raden welke jouw kaart was, en anderen niet. Het enige nadeel is dat je de kaarten na een tijdje van buiten kent (en de creativiteit op z’n grenzen botst), en dan eigenlijk een aanvullend pakket moet kopen om het leuk te houden.

Als ik met Luna en Felix speel (én als ik mag kiezen), verkies ik het woordspel Boggle. Niet omdat ik ze dan onder tafel kan spelen, maar omdat ze heel sterk met woorden zijn en op die manier eens extra uitgedaagd worden. Je krijgt een reeks letters, en moet daarmee zoveel mogelijk (en zo lang mogelijke) woorden maken binnen de 3 minuten. Als de andere spelers dezelfde woorden vinden, tellen die niet mee in je totaalscore.

Blockers kreeg Felix twee jaar geleden op vakantie (nogmaals dank, mémécocolle) en gaat steevast mee op vakantie. Tess kan deze trouwens ook al goed aan. Een tactisch bordspel, met niet veel regels (daar zijn wij fan van).

En ik geef het toe, ook het kaartspel “Duizend Kilometer” heeft mij overtuigd. Het nadeel van het spel is dat het concept eruit bestaat zo snel mogelijk 1000 km met je wagen af te leggen (vertel het niet verder aan die van 1030/0).

Als afsluiter haalden we een tijd geleden ook Cluedo opnieuw ons huis binnen. Het grootste nadeel is dat de kinderen zich al eens durven vergissen, waardoor het niet altijd mogelijk is op het einde de juiste moordenaarscombinatie te vinden. Maar het blijft entertainend.

En al ben ik een vat vol weemoed als het over de klassiekers gaat (Risk! Trivial! Stratego!), ik zou nooit meer beginnen aan spelen zoals Monopolie en Levensweg – omdat het concept ervan zo totaal voorbijgestreefd is. Ook de elektronische en Junior-versies proberen we hier zo veel mogelijk te vermijden.

Er zijn uiteraard nog massa’s leuke spelletjes die we de voorbije jaren ontvangen hebben en die af en toe uit de kast gehaald worden – maar speel nu gewoon zelf even mee: wij leren graag jullie persoonlijke top tien kennen!

* Dat is de basisvereiste van de hierboven vermelde spelletjes: de ouderlijke macht moet er ook van genieten!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s