Vulkaan

Ik vroeg aan mijn twee oudsten wat ze zich nog herinneren van die 22ste maart 2016, nu al weer drie jaar geleden.

Ze keken mij vragend aan.
“De aanslagen, bedoel ik.”
“De aanslagen in Parijs?”
“Neen, die in Brussel!”
“Oh, ik weet nog dat tante Tib niet kon komen naar ons kerstfeest omdat ze in New York was!”

Niks dus.

Mijn kinderen (toen 9, 7 en 2) herinneren zich de aanslagen nauwelijks. Ze weten wel dat tante Tib ternauwernood aan de bommen in Zaventem ontkomen is (ze vertrok toen naar New York, vandaar de Luneaanse verwarring met de daaropvolgende kerst, toen tante Tib een nieuwe poging wilde ondernemen), ze weten nog vaag iets van helikopters met snipers die de hele dag boven onze wijk cirkelden en dat er een hoop buren die nacht bleven slapen omdat ze niet meer naar huis konden.

Als ik vertel dat de bommen bij ons om de hoek gemaakt werden, dan kijken ze mij vreemd aan: “Hoezo, dat was toch in MOLENbeek?”

Ze hebben dus duidelijk geen trauma overgehouden aan de gebeurtenissen. Gelukkig maar.

***

“Er is iets anders waar ik meer schrik van heb”, vertrouwt Felix mij toe na ons gesprek.
“Wat dan schat?”
“De vulkaan in het Yellow Stone Nationaal Park!”

En zo zie je maar weer dat alles relatief is.
Zelf terreur.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s