Bangladesh

Dingen die doen lachen

De steward die ons midden in de nacht door de enorme luchthaven van Dubai loodst om te zorgen dat we toch onze vlucht richting Dhaka kunnen halen. Terwijl we half rennend toekomen aan de gate die op het punt staat te sluiten, houdt hij plots halt en draait zich om: “Wie heeft er zin om nog even te shoppen? Ik kan jullie nog wel tien minuutjes geven.”

De indrukwekkende verkeerschaos in Dhaka met z’n geheel eigen regelgeving. Iedereen is voortdurend aan het toeteren om aan te geven dat ze eraan komen, dat ze naar links of rechts gaan, of gewoon rechtdoor – maar zodra de file volledig stilstaat, is alles opeens totaal en overweldigend stil.

De vrouw die voorbij loopt en een selfie met mij wil nemen. Of all people.

De rode krabbetjes met hun witte oogjes aan de Golf van Bengalen. Ze lijken zo uit een Disney-film weggelopen te zijn.

De man in het schrale winkeltje die hoort dat we uit België komen en enthousiast laat weten dat wij het beste voetbalteam ooit hebben. Hij spreekt geen Engels en ik spreek geen Bangla, maar we begrijpen elkaar prima.

De collega die van pikant eten steevast de hik krijgt. Niet ideaal in dit deel van de wereld.

De strandzone, waar honderden mensen op één grote lange lijn aan de waterkant zitten. De rest van het strand blijft leeg.

De liften – met een plastic grastapijtje – waarvan er elke dag alternerend eentje werkt om ze niet te verslijten. Serieus.

Het beste watermerk ooit. “MUM. Pure Trusted Taste.”

Mensen zonder enig gevoel voor vliegtuigetiquette op de vlucht tussen Dhaka en Dubai. Er werd gebeld tijdens het opstijgen, gerookt op het toilet, opgestaan tijdens het landen.

Dingen die doen huilen

De jongen met de twee grote haaien (minstens anderhalve meter lang) op zijn fiets in Cox’s Bazar en het feit dat ik te laat bedenk dat ik eigenlijk een foto had moeten nemen.

De koeien die in het vuilnis grazen.

Het verkeer en de totale verdrukking van de actieve weggebruiker.

De soms allesoverheersende stank.

Het lawaai, altijd en overal. Ze zijn niet alleen met ontzettend veel, ze maken ook lawaai voor tien. Zelfs de vogels krassen hier tot een stuk in de nacht.

De zichtbare klimaatsverandering. Getuige onder meer de grote zandzakken die langs de kustlijn verspreid liggen. Bangladesh ligt nauwelijks boven de zeespiegel, en het water is nu al aan het stijgen, ondermeer door de smeltende sneeuw uit de Himalaya.

Het feit dat luttele kilometers verderop een miljoen Rohinga-vluchtelingen in een kamp verblijven, die door hun arme gastgemeenschap zo goed en zo kwaad als het gaat opgevangen worden.

Terwijl ik terug naar Fort Europa keer, zijn grenzen, zijn onbegrip en zijn panische angst voor de andere medemens.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s