Wildernis

Als het drie maanden aan een stuk nauwelijks regent in België, de temperaturen zuiders zijn en Europa staat te sidderen in z’n zelfgemaakte klimaatsoep, dan verschrompelt al snel de drang om ver op vakantie te vertrekken. En met alle voorbereidingen voor de trouw hadden we eerlijk gezegd gewoon geen zin om ook nog eens een reis te organiseren.

En dus vonden wij in het diepe zuiden van ons eigen land een huisje temidden van de bossen, op zo’n plek waar je met een klein beetje verbeeldingskracht kan doen alsof je in de Canadese wildernis zit.

We waadden er met onze voeten door ijskoude bergriviertjes, waar geen hittegolf vat op had.

Er werd een boshut gebouwd met bemoste bankjes en tafeltjes van steen.

Elke dag werden frambozen en bramen geplukt tot de tongen en handen smurfblauw zagen.

Stokoude bomen kregen knuffels à volonté.

We doken de mijnen in op zoek naar verkoeling.

Felix en Tess leerden grote roze bubblegumbellen maken.

Er werd gezwommen met dolfijnen (van plastiek).

Een keer de ergste droogte voorbij, vierden we dat met een kampvuur, marshmallows en spookverhalen.

We gingen in Frankrijk (3 km verderop) kanoën, omdat het in België niet meer kon wegens de droogte. Op onze voorlaatste dag deden we nog een extra tochtje op de Belgische Semois, speciaal voor Tess die in Frankrijk niet op het water mocht.

Arme Tess, die achtereenvolgens werd geprikt/gebeten door brandnetels, termieten, teken, distels en als klap op de vuurpijl door een belachelijk grote hoornaar. (Mijn stoere vijfjarige veranderde drie uur lang in een huilend, brullend, hulpeloos wezentje, tot ze uiteindelijk van uitputting in slaap viel.).

De wespenverdelger kwam dan maar langs om verdere calamiteiten te vermijden en het wespennest in de nok boven het terras uit te spuiten.

Toen werd Felix in het bos drie keer gestoken door een andere lastige hoornaar. Hij zag af (Felix), maar droeg het waardig, zoals het een bijna-tienjarige betaamt.

De teken genoten ook meermaals van lekker gebruind Luna- en Felix-vlees (geen rode ringetjes gezien).

We ontdekten Geocaching en maakten eindeloze wandelingen waarbij de kinderen elk besef van tijd verloren in hun obsessie de verstopte schatten te vinden, en geen enkele klacht hun mond verliet.

Luna las Kruistocht in Spijkerbroek.

Felix las (nog) niet voorbij hoofdstuk 1 van Harry Potter, maar wijt het aan het feit dat het het tweede boek is van de reeks. Hij krijgt dus deel I voor zijn verjaardag. Ha ja.

Er werd een kookwedstrijd georganiseerd. Luna won, maar Felix werd eervol tweede.

Luna en Felix timmerden een vogelhuisje in elkaar.

We boggelden en dartten de pannen van het dak.

Ik genoot met volle teugen van seizoen 2 van de beste serie ooit, The Handmaid’s Tale, terwijl ik ook het uitstekende boek na twintig jaar opnieuw uitlas. En na het verbluffende Homo Sapiens, was het deze vakantie aan Homo Deus om te deprimeren en relativeren.

Er kwam bezoek, want de gîte was groot en vol met bedden.

We gingen naar Sedan, hondenpoepstad bij uitstek, maar met één geweldige klimboom in de verder schamele botanische tuinen.

Tess ging in de supersnelle rups op de kermis, en Luna verlegde haar grenzen en ging bijna overkop.

We wiebelden in de hangmat, lazen in het hoge droge gras, schuimden de rommelmarkten af, speelden spelletjes bij de vleet, genoten van het groen en de rust en elkaar.

En meer moest dat niet zijn.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s