Oorlogsverhaal

unnamed
Van rechts naar links: Onze pépé, zijn eerste vrouw, één van zijn (talloze) broers en diens vrouw.

We zitten met de familie rond de tafel, het is wafelenbak. Een oude teruggevonden foto van de allereerste ijzerwinkel van mijn grootvader (rechts op de foto), is aanleiding voor Tajen om een spannend oorlogsverhaal te vertellen aan mijn kinderen (aan wie de wereld voorlopig zijn tanden nog niet heeft laten zien).

“Pépé was de eerste van het dorp die een auto had. En hij gebruikte die als taxi, om mensen rond te voeren. Toen kwamen de Duitsers – en die eisten zijn wagen op. En Pépé gaf zijn wagen af. Daarna kocht Pépé een motorfiets. Maar ook toen kwamen de Duitsers, en eisten die op. Gelukkig had Pépé nog een fiets – en geraakte hij nog steeds rond. Tot de dag dat de Duitsers weer op het erf stonden, en ook de fiets opeisten. En Pépé weigerde.

De soldaat haalde zijn geweer boven, en plaatste het op de borst van jullie overgrootvader. Gelukkig zag een zwangere Witte Oma, met vier angstige kleine ukjes aan haar rokken, het allemaal gebeuren, en smeekte ze de fiets niet te nemen, omdat haar man die nodig had om voor zijn gezin te kunnen zorgen. Maar tevergeefs. Ook de fiets werd meegenomen.”

Stel je voor dat die Duitsers geschoten had…mijn kinderen kijken nadenkend de tafel rond: “Dan hadden alleen Tajen en papa* vandaag geleefd!”

* Tajen-van-zes was een van de ukken aan de rok van Witte Oma. Oma was nog niet geboren. En X was de enige aan tafel met een andere bloedlijn.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s