Bril

Ik had het mijn kinderen zo graag bespaard.

Ik was drie toen ik er voor het eerst een op mijn neus geduwd kreeg. Op m’n zesde werd ik met succes geopereerd voor scheelkijken, en op mijn dertiende kon ik eindelijk even zonder, want de puberteit had gezorgd voor een reset van mijn gezichtsvermogen. Tien jaar later was dat weer om zeep en ging ik opnieuw brillen, dit keer afgewisseld met lenzen.

Na de geboorte van Tess was het tijd voor iets helemaal anders: een magische laseroperatie, die ervoor zorgde dat ik nu toch al vier jaar lang met een niet-gecorrigeerde blik de wereld inkijk. Het is uiteraard slechts een kwestie van tijd – want we gaan ervan uit dat ik binnen dit en zeven jaar zal moeten gaan leesbrillen.

Ik was dus de koning te rijk toen alle medische onderzoeken van mijn drie kinders een foutloos oogparcours vermeldden, dankzij de genen van hun vader (of grootvader). Alleen met Felix moesten we ooit naar de oogarts, maar dat bleek loos alarm, hij kan zien als een arend in vogelvlucht.

Toen Luna bij het begin van dit schooljaar liet weten dat ze het zo moeilijk had om de letters te lezen op het bord, probeerde ik dat even heel hard te negeren. Maar ze kroop steeds dichter bij de televisie, om de ondertitels goed te kunnen lezen, en soms had ze haar huiswerk niet ingevuld, omdat ze niet durfde vragen wat er op het bord stond.

En dus gingen wij naar de oogarts. En van de oogarts gingen wij naar de brillenwinkel. En nu moeten wij even wennen aan onze fonkelnieuwe dochter-met-bril. Die gelukkig even hard straalt als voordien.

IMG_0356

 

 

Advertenties

2 gedachtes over “Bril

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s