Verhaal

“Mama, vertel eens het verhaal van Victor?”

“Toen Victor een hele kleine jongen was, was hij eventjes ons buurjongetje. Hij was zo oud als Felix – en even blond en even zottekes. En toen hij groter werd, ging hij samen met Felix naar de scouts, en ook naar de judo. En omdat Victor heel graag diertjes zag, is hij met zijn mama en papa en broer en zus naar Costa Rica gegaan. En toen is hij met zijn handje vastgeraakt in het zwembad, en heeft iedereen heel hard geprobeerd om hem eruit te krijgen. Maar het was niet snel genoeg. En toen hij los was, ademde hij niet meer.”

“En zat hij dan vandaag in die witte doos? De hele dag? En niet meer in het zwembad? Was dat de echte Victor?”

“Ja lieve schat.”

“En die meneer met het kruis in de kerk, was dat zijn papa?”

Voor onze kinderen vond deze week hun eerste bewuste confrontatie met de dood plaats: een vriendje van acht, abrupt weggerukt uit het leven. De dag nadat we het ondenkbare vernomen hadden, kwam Felix stilletjes naar beneden: “Mama, dit is voor het eerst dat mijn hoofd helemaal leeg is. Anders zit het vol met bizarre gedachten, maar nu is het leeg.”

Ons gezin lijkt zo hard op dat van Victor dat het pijn doet.

 

Advertenties

2 gedachtes over “Verhaal

  1. Oh vreselijk zeg, hoe een naam in een kort nieuwsbericht plots een gezicht, een gezin, vriendjes, en verdriet krijgt. 😦

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s