Eenhoorn

child_focusWe hebben hier toch al wat meegemaakt, in onze Schaarbeekse buurt, met terroristen, doodrijders en brandhaarden, dus we zijn redelijk bestand tegen dramatische wendingen op schijnbaar doordeweekse dagen.

Tot zondag een zesjarig meisje plots verdween op de markt in Anderlecht, en we ontdekten dat het een Schaarbeeks meisje was, dat school loopt op dezelfde site als onze kinderen, dat ’s ochtends langs dezelfde poort naar binnen gaat, en ’s avonds weer naar buiten. Dat misschien hier in het park op het speelpleintje speelt, een gele riem heeft in de judoclub, en op tram 55 tussen de stoeltjes naar boven klautert om bij het raam te kunnen zitten.

Je hart staat even stil en je kan alleen maar denken aan de nachtmerrie die haar ouders doorstaan, en de totale ontreddering van zo’n klein kind in een afschuwelijke situatie. Het leek bijna te mooi om waar te zijn toen de ontvoering amper een etmaal later een snelle, positieve ontknoping kende dankzij sterke camerabeelden en een gouden tip.

En dan besef je nog maar eens dat je je kinderen honderd keer kunt zeggen om niet tegen vreemden te praten, en heel luid te gillen en te stampen als iemand hen tegen hun zin zou meenemen – maar dat dat – als puntje bij paaltje komt – gene ene moer uitmaakt.

“Die meneer had gezegd dat hij een eenhoorn had, mama!”, hadden die van mij op school gehoord – en het klonk bijna alsof ze dat zelf wel hadden willen ontdekken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s