Koud

Ik voelde wat tranen opborrelen deze ochtend.
Ze kreeg een extra lange knuffel.
En vlaggetjes. En cadeautjes.

En toen had ik het koud, zo koud. De hele ochtend lang.
Tot ik besefte dat mijn lichaam een herinnering herleefde.
Precies tien jaar geleden vandaag, werd Luna uit mijn lichaam getild.
Negen maanden lang had ik warme voeten gehad.
En toen was het voorbij.

Of eigenlijk begon het toen maar pas.
Dat brokje, dat ukje, dat ons leerde mama en papa te zijn.
Dat met ons mee verhuisde richting Kenia.
Dat een grote zus werd voor een kleine broer (en later nog een zusje ook).
Dat een toegewijde vriendin werd voor hopen vriendjes.

Altijd wijs, opmerkzaam, gewillig.
Met een gevoel voor humor waar haar moeder een puntje kan aan zuigen.
Met een oog voor de ander, en voldoende verstand voor de rest van haar leven.

Ze ruikt soms al een beetje naar toekomstig puberzweet.
Er borrelt al eens een puistje op.
Ze piekert ’s ochtends eindeloos over haar kledingkeuze.
En ze haalt al sneller met een “ogen richting hemel”-blik haar schouders op.
Of zegt “En dan?” of “Je m’en fou.”

Maar we mochten wel schaapjes maken voor haar feestje in de klas.
En ze wilde toch nog een kroon (de laatste?).

Vannacht deed ze amper een oog dicht van de spanning.
Net zoals X en ik, tien jaar geleden.

Advertenties

Een gedachte over “Koud

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s