Slaapwandelen

En hoe ging het verder?

Wel, op vrijdag lagen wij dus alle drie samen in de zetel, genietend van de volledige Shaun The Sheep dvd-collectie, terwijl X prik en koekjes aanleverde (pffft dat had u gedacht, zo perfect is ie nu ook weer niet hoor). De zwaarste loodjes van onze luchtwegenlijke lijdensweg leken achter de rug.

Tot Felix vrijdagavond opnieuw hoge koortspieken scheerde.

De zwemles werd afgeblazen en ik kreeg nachtmerries over dodelijke longontstekingen, verstikkende kroepaanvallen en zelfs bacteriële meningitis. Het is ontzettend hoe hulpeloos een ouder wordt bij het aanzien van zijn zieke nageslacht, en dan kan zelfs de beste gezondheidszorg (of gewoon een geweldige dokter, hier in de straat) geen soelaas bieden. Gelukkig had ik net “Faim de Guerre” over Somalië bekeken, waarin een grootmoeder haar twee kleinkinderen verliest door een simpele diarree. Veel meer heeft een mens niet nodig om eens goed te relativeren.

De hoge koorts (39,8 graden) hield 24 uur aan en verdween zaterdagavond op wondere wijze. Behalve dus nog een ferme hoest (bij Felix), keelpijn (bij mij) en een loopneus (bij Luna) zagen wij zondag de nieuwe werkweek vol goede moed tegemoet. Wij hoopten ook voor het eerst in negen dagen op een nachtje doorslapen.

Toen staken we de thermometer nog eens tussen de billen van Luna.
En bleek ze wéér ziek te zijn (38,5°C).
En toen ging ze ook nog slaapwandelen.
En was de rust ook ‘s nachts weer ver te zoeken.

En dus hebben we nu ze allebei eventjes bij familie in Ukkel gedumpt. Zo kunnen zij daar in alle rust herstellen van alle mogelijke microben die zich nog in hun bloedbanen bevinden. En zo kunnen wij eindelijk weer wat slaap inhalen, zonder vrees Luna ‘s ochtends ergens bovenop een kast tegen te komen. Of onder haar bed. Of in de badkuip. Of zo.