Charlie

vliegtuig met piloot

Het is inmiddels een week geleden dat Felix zijn fopspeen – jaja – aan Sinterklaas gaf. Het is een methode die wij eerder al met succes uitgetest hebben en Felix was aanvankelijk bijzonder enthousiast. Zo enthousiast dat hij ook meteen zijn fles wou inleveren (wat we hem nog even uit het hoofd hebben gepraat).

Die eerste nacht, toen het besef langzaam doordrong, schoot Felix in een paniekerige colère, waarbij hij om de twee uur briesend wakker werd, gillend om zijn “tuuuuhuuuhuuuut“. Wij hielden ons hart vast en hadden al een noodplan klaar, in geval de hysterie minstens vier nachten zou aanhouden en wij door uitputting tot overgave gedwongen zouden worden.

Maar tot onze grote verbazing is het bij die ene nacht gebleven. Sinds die woelige woensdagnacht gaat hij ‘s avonds keurig slapen, vraagt hij niet meer om zijn tut en moeten we het huis niet langer overhoop halen tijdens avondlijke zoektochten naar zijn doudou (die zonder tut duidelijk aan belang verloren heeft).

Bovendien lijkt het alsof de fopspeenloze Felix een extra duwtje in de rug heeft gekregen. Niet alleen mag het potje (één van de allerlaatste relieken van het baby- en peuterleven) van meneer naar zolder worden gebracht, maar bovendien is hij plots in een artistieke furie geschoten waar hij niet meer uitgeraakt.

tant' sylvie met een kindje (visje?) in de buik

Tot vorige week tekende Felix hoogstens eens een eitje en verder erg veel “crabrouchacha” (Luna’s minzame omschrijving van Felix’ potloodkunsten), maar sinds een week mogen wij dagelijks genieten van kindjes en zonnen en vliegtuigen met piloten en zwangere tante Sylvie’s met een baby’tje in de buik.

Een baby’tje dat er dit weekend trouwens is uitgekropen. Hoera Charlie!