Heterdaad
“Uit diepgravend onderzoek blijkt dat de helft van de Vlamingen ooit iets heeft gestolen”, stond vandaag in de krant. Gewoonlijk zou ik zo’n artikel niet eens opmerken, maar laten wij Luna nu net gisteren betrapt hebben op het doelbewust ontvreemden van andermans spullen. O ja.
We waren op Sinterklaasbezoek bij Babu en Martine, en Luna en Felix speelden samen in de gang met het speelgoed uit de “kinderdoos”. Toen het tijd was om te vertrekken, hielp ik Luna bij het aandoen van haar jas en sjaal. En net toen viel er ongelukkigerwijs iets uit haar T-shirt, iets dat dat eigenlijk goed verstopt had moeten zitten. Een blauw prinsesje van 5 centimeter hoog.
En meteen zag je een ander prinsesje helemaal blauw worden, en rood en groen en wit.
Op heterdaad betrapt.
Dat maakt van ons gezin meteen een bijzonder representatief voorbeeld van het gevoerde onderzoek, want ook ik heb in mijn jonge jeugdjaren wel eens iets ontvreemd. Alleen heb ik altijd gedacht dat mijn gedrag vanuit psychologisch opzicht uitstekend te verklaren was, maar kan ik me met de beste wil van de wereld niet voorstellen waarom een gelukkige meid van bijna vijf – die precies hetzelfde prinsesje thuis heeft liggen – zich door dergelijke witteboordencriminaliteit zou laten verleiden.
Oeps dat moet schrikken zijn, ik zou ook niet weten hoe te reageren.
En het waarom? Ik zou het vooral niet te rationeel benaderen, gewoon het gevoel van “daar ligt iets dat ik ook wil”
Vorig jaar zijn op school ook enkele spullen van Ella “verdwenen” waaronder een fietshelm, een boterhammendoos. Dat kinderen dat meegritsen tot daar aan toe, maar je maakt me niet wijs dat je als ouder niet merkt dat je kind met een nieuwe, mooie fietshelm komt aanzetten?