Begraafplaats

Vorige week vond ik Felix in de zetel, kijkend naar het prentje van Witte Oma.
Hij draaide zich om, en twee dikke tranen bengelden naar beneden. “Mama, ik ben zooooooooooo verdrietig dat Witte Oma dood is”.
En toen bengelde ik uit compassie eventjes mee.

Een paar dagen later zit Felix bij Manou.
“Manou, ik wil niet dat jij dood gaat!”
Manou (heel tactvol): “Maar natuuuurlijk ga ik dood Felix!”
Waarop Felix heel hard begint te huilen en Manou er ietwat geschrokken aan toevoegt: “…maar nu nog niet hé lieverd!”

Sindsdien moet hij zich er om de haverklap van vergewissen dat ik toch zeker niet binnenkort dood zal gaan.

Om Felix dus te helpen zijn gevoelens een beetje te plaatsen, zijn we dit weekend naar twee begraafplaatsen geweest. Eerst gingen we op bezoek bij opa-vogeltje. Luna hielp de herfstblaadjes van het graf te verwijderen, en Felix vond het erg fijn dat hij nu wist waar zijn opa was. Al had hij wel gehoopt hem ook even “echt” te kunnen zien.

Daarna gingen we op bezoek bij Witte Oma. Dat was een speciaal verjaardagsbezoek, want onze Witte Oma zou vandaag 101 geworden zijn. We gaven haar in gedachten een hele dikke knuffel en gingen vervolgens feesten te harer ere.

Het grote Felix-verdriet leek even weggeëbd. De hele verdere weg kakelden ze erop los, over witte opa en oma-vogeltje, tot groot jolijt van beiden.