Griekenland

Ik ben iemand die van nature vrij optimistisch van aard is, het “zonnetje in huis” zeg maar. Maar nu is er de laatste tijd een beetje een kink in de kabel gekomen.

Natuurlijk besef ik al maanden, zoniet jaren, dat voor onze kinderen niet dezelfde toekomst is weggelegd als voor ons. Zo ga ik er niet alleen van uit dat ze het met een stuk minder verwennerij zullen moeten doen (ho ho, slechts één kadootje van Sinterklaas!), maar dat ook een hele resem basisverworvenheden – zoals oneindig lang douchen of de elektriciteit laten branden in elke kamer van het huis – geen deel zullen uitmaken van hun toekomst (en eigenlijk ook niet van hun heden, nu ik er zo over nadenk, maar dat is gewoon omdat ik op mijn centen zit).

Maar de voorbije weken is die toekomstvisie nog een beetje donkerder geworden. Het gaat niet langer over “binnen twintig jaar”, maar over “volgend jaar”. En het gaat niet langer over water en elektriciteit, maar over onze hele huidige levensstandaard. Wat het meeste aan mij vreet, is de onzekerheid. Het feit dat ik niet weet in welke mate de onbezorgde jeugd van Felix en Luna beïnvloed zal worden. Dat ik niet weet wat we eigenlijk moeten verwachten van die hele economische crisis. Dat ik niet eens weet wat dat ìs, een economische crisis (ondanks het feit dat de oma van Luna en Felix daar een doctoraat in heeft, maar dit geheel terzijde).

Het enige wat stiekem wel wat deugd deed, was mijn driedaags werkbezoek aan Griekenland, eerder deze week. En dat de zon er nog steeds een beetje schijnt.