Abba
Het is nog niet officieel, maar neemt u het gerust aan van iemand met kennis van zaken: het was vandaag de warmste 3 oktober sinds Abba het Eurosongfestival won (en ongetwijfeld ook sinds Ford de lopende band uitvond en Edison de elektriciteit, maar zo ver durf ik nu ook weer niet op de feiten vooruitlopen). Het was dus een prachtdag (ook al warmt het klimaat op), en iedereen was alleraardigst en attent en natuurlijk moest zo’n dag in drama eindigen. Want toen kwam Felix’ voet vast te zitten tussen de spaken van zijn vaders’ fiets en brachten we de avond door op consultatie bij de dokter.
En nu wachten we gespannen de ochtend af.
Als hij er morgenvroeg kan op lopen, is er niks gebroken. Begint hij weer te brullen en te gillen, dan trekken we morgen nog maar eens naar het ziekenhuis. Dit keer voor een fotootje en – in het ergste geval – een gipsverband. Waar Luna dan ongetwijfeld liefdevol wat gênante meisjeshartjes zal op tekenen.
Nog een familietrekje… toen ik een jaar of twaalf was zat ik op de fiets van mijn nichtje Sabine…. en ja mijn voet in de spaken… gelukkig gebeurde dit vlak voor de deur van de dokter in de Weststraat… hij voerde mij onmiddellijk naar het moederhuis …omdat er alleen daar een chloroform-masker beschikbaar was om mij (en bevallende moeders) te verdoven…en ik kreeg 3 metalen klemmen in mijn voet .. de dokter zei me dat hij ze gekocht had in de winkel van mijn vader….een jaar later liep ik nog met één schoen en één slof aan mijn voeten omdat de wonde niet genas… scheurde (ja !) telkens opnieuw open bij het lopen… lag het aan mijn vader of aan de dokter… niemand heeft het me ooit verteld. Kusje Felix.
Ocharme, dat ventje!
Ik hoop vooral dat de groeischijven van zijn enkel nog intact zijn … Zeker goed laten nakijken en opvolgen dus!
Ja dat doet me denken aan het enige ongeval dat me tijdens mijn jeugdjaren is overkomen. Bij het spelen in de garage was een zwaar wiel van een landbouwaanhangwagen op mijn been/knie gevallen. Zo’n wiel dat je als kind onmogelijk kunt optillen.
Naar het ziekenhuis dus op de arm van mijn vader want ik kon niet meer lopen. Volgens de dokter was er enkel sprake van een kneuzing en geen breuk. Toen mijn vader me weer wou oppakken zei de dokter droogweg dat daar geen enkele reden voor was omdat ik perfect kon stappen. Volgens mijn moeder heb ik toen het hele ziekenhuis bijeen gebruld.
Ik heb vervolgens een aantal dagen thuis met mijn been op een stoel doorgebracht want naar school fietsen ging ook niet. Om de zoveel tijd moest ik van mijn moeder eens rond de tafel lopen omdat de kneuzing anders niet zou genezen. Ze was er volgens mij net als de dokter van overtuigd dat ik me aanstelde..
Tot een paar dagen later de buurvrouw op bezoek kwam mét een zelfgekweekt vetplantje om de ‘ongelukkige’ te komen opbeuren. Eindelijk erkenning voor het feit dat een kneuzing minstens evenveel pijn kan doen dan een breuk!
Dus Felix, ik leef met je mee!