Hoofd

Vandaag kregen wij een telefoontje van de school. Dat Luna van een rekje was gevallen, en dat we misschien toch beter naar de dokter zouden gaan, want haar achterhoofd bloedde nogal hevig. Ik was nauwelijks verrast, alleen diep onder de indruk van mijn dochters’ biologische klok. Precies één jaar geleden (dag op dag) kregen wij namelijk hetzelfde telefoontje van school. Alleen betrof het toen een muurtje en een lip.

We trokken samen naar de spoed, Luna en ik, en ze was belachelijk flink. Mijn dochter die al begint te briesen als iemand tegen haar tenen botst, gaf geen kik. Niet toen de verpleger de wonde schoonmaakte en de door het bloed vastgekoekte haren losmaakte, niet toen ze een enorme zwachtel rond haar kop kreeg om het verdovingsmiddel te doen werken, en niet toen de chirurg langskwam met naald en draad. Er waren twee verpleegsters opgetrommeld om Luna vast te houden (en haar moeder te ondersteunen in geval van appelflauwte), maar ze liet iedereen rustig begaan (en ik viel niet flauw). Bovendien gaf ze ons een stralende glimlach toen ze te horen kreeg dat we een week lang haar haar niet mogen wassen.

Diep onder de indruk kwam één van de verpleegsters na de oplapsessie terug met een heus “dapperheidsdiploma” en een knalgele ballon…

…die twee minuten later bij het naar buiten gaan ontplofte, waarna Luna haar keel openzette en alle kleine-meisjesverdriet er in één haal uitkwam.