Luni

Een paar weken geleden zag ik de juf, en ik vroeg haar of we geen oplossing konden bedenken voor het feit dat mijn scheetje op school door het leven gaat als “lunatislair“. Zelfs haar beste vriendin zegt: “Ik wil bij lunatislair gaan spelen.”
De reden is eenvoudig: er zitten drie Luna’s in de klas. Mia Luna, Lunadebrave* en Lunatislair. En men moet kinderen van elkaar kunnen onderscheiden.

Maar als iemand die altijd een hekel heeft gehad aan mensen die mij bij mijn welluidende achternaam noemden, vond ik dat mijn dochter beter verdiende. En met mijn eigen kindertijd in het achterhoofd (ik was Eva, en de andere Eva die zes jaar lang mijn klas deelde, werd “Eefje”) stelde ik voor aan de juf om Luna “Luni” te gaan noemen. Dat ligt niet zover van de werkelijkheid (ik zeg vaak Luun of Luni) en Luna zelf leek het wel okee te vinden en die juf, die was meteen gewonnen voor het idee.

Nog geen week later hadden al die kleuters “Luni” al in hun armen gesloten. Het doet wel een beetje raar, en ik hoop dat Luni het me nooit kwalijk gaat nemen, maar het doel is alvast bereikt: er is niemand die het nog heeft over lunatislair.

En toen waren we gisteren op een feestje in de buurt, en hoorde ik dat de ouders van lunadebrave in de herfst naar de Verenigde Staten verhuizen. Of hoe een probleem zich helemaal zelf kan oplossen.

* Luna’s versie van andere Luna’s achternaam.