Addis

Felix’ juf vertelde vrijdag dat Felix het heel goed stelt in de klas. Daar zijn we uiteraard erg tevreden over. Wat ons iets meer zorgen baart, is het feit dat hij buiten de klas een beetje vervelend is. Hij stalkt namelijk zijn grote zus.

Geen meter wijkt meneer van Luna’s zijde tijdens speeltijd, maaltijd of gezamenlijke lessen, en hij begint al te briesen als het woordje “veiligheidsperimeter” nog maar valt. Luna’s moederinstinct wordt dus danig op de proef gesteld. Het arme kind – zo vertelde de juf – kan niet eens meer rustig met haar vriendinnen gaan spelen, want altijd is die broer daar. Altijd en overal. Overal en altijd. (Hij was er zelfs al in geslaagd mee te sluipen met klas IB na de speeltijd, en zich aldaar tussen het meubilair te verstoppen.)

Maar optimistisch als wij zijn ingesteld, gaan wij ervan uit dat die zus-obsessie van voorbijgaande aard is. Net zoals zijn ochtendhumeur, zijn papierknipobsessie, en mijn werkreis naar Afrika.

Het is inmiddels al weer bijna drie jaar geleden dat ik daar nog eens was, en ik kijk er ontzettend naar uit. Om nog maar te zwijgen over die tien heerlijke nachten.
TIEN.

Addis, here I come.