Afscheid
Afscheid van een generatie. Witte oma en tante Paula.
Het is moeilijk in te schatten in welke mate Luna het woordje “dood” begrijpt. Ze weet dat “opa-vogeltje” gestorven is, omdat ie ziek was. En ze weet dat de kikker die we op straat vonden in Leuven het leven had gelaten omdat er een auto over zijn billen was gereden.
Maar vandaag moest ik Luna en Felix vertellen dat hun Witte Oma overleden is. Dat ze vanmiddag haar oogjes heeft dichtgedaan, en niet meer wakker is geworden. Voor het eerst in 100 jaar.
Ik kreeg van allebei een dikke knuffel tegen de tranen, maar verder was Luna vooral ontgoocheld dat ze niet mee was geweest op visite bij tante Jenny en Witte Oma.
Het is een week van afscheid nemen. (Overgroot)tante Paula stierf nauwelijks een dag eerder, als laatste van de 12 broers en zussen van Luun en Fé’s overgrootvader. En vandaag volgde de Witte Oma, het eeuwig kloppend hart van een grote familie.
Het onafwendbare is geschied. Het was een mooi en innig afscheid. Maar het doet toch ferm pijn.
Dikke zoenen.
Triest nieuws, veel sterkte voor jullie.
(de foto van Felix en de witte Oma lijkt me trouwens een heel erg mooi aandenken)
heel mooi liefje…dank
Veel sterkte. Zoen van Annelies.
Dankjewel iedereen voor de reacties op de blog, via facebook, via mail…
We zwalpen een beetje, maar komen vast wel weer op koers!
Dag Eefje, veel sterkte voor jullie allen. Ik begrijp goed de dualiteit: dankbaarheid voor de lange, mooie tijd die haar (en jullie) was gegeven, maar toch blijft het afscheid verdrietig en zwaar. Witte Oma for ever … Veel moed!
Dag Eva,
Ik wens jullie allemaal véél sterkte bij het afscheid van witte oma. Ik ben altijd een grote fan van haar geweest. Ik zie haar nog zitten in de tuin van je mama, altijd goedgezind en genietend van het bezoek bij haar kinderen , kleinkinderen en later ook achterkleinkinderen.
Ik was graag naar de begrafenis gekomen maar ik heb een vergadering die ik niet kan missen. In gedachten zal ik bij jullie zijn.
Marie-Anne