Déjà-vu

We proberen terug in het ritme te geraken van het schoolse leven. Luna zag de bui al hangen, en kreeg twee dagen op voorhand 39 graden koorts (vlak nadat iemand haar gevraagd had of ze “er klaar voor was”, al wil ik niet gewagen van enig causaal verband). Een etmaal later huppelde ze gelukkig al weer rond, maar toen kregen we telefoon van Manou, ook plots geveld door ziekte en een verhoogde lichaamstemperatuur. Manou, die nog nooit eerder aan een woensdag verzaakte, moest helaas het bed houden en ik zag van de weeromstuit mijn vakantie met een dag verlengd.

Op woensdag gingen we met z’n drietjes vrolijk naar school (Luna erg gelukkig met haar unieke zelfverzonnen Hello Kitty-rugzak) en Felix dacht er zelfs niet aan te protesteren toen we hem in de kribbe dumpten. Helaas verminderde Luna’s enthousiasme naarmate het afscheid dichterbij kwam en werkte het feit dat we in een turnzaal stonden vol gillende peuters en kleuters, weinig stimulerend. Ze huilde misschien iets minder hartverscheurend dan een jaar geleden en ik had dit keer geen tranen in de ogen (gewenning heet dat), maar verder was ‘t een heuse déjà-vu. Ik duwde haar in de armen van een troostende juf en vertrok.

Luna’s uitleg over haar huilbui, die avond. “Maar mama, ik mocht niet op je poep duwen toen je wegging!”

Als of.

Augustus

Quote van de week

“Mama, als ik bij papa ben, krijg ik een klein sjiekje om in mijn mond te steken.”
“Aaah, en mag jij al kauwgom eten?”
“Ja, dat mag van papa. Maar ik mag dat niet aan jou zeggen!”

Kruis

We hebben net een weekje Normandië achter de kiezen. ‘t Was erg gezellig, en we zijn niet eens zo uitgeregend als u graag zou willen geloven. Behalve het speelgoedautomatenmuseum en de kinderboerderij hebben we onze kinderen ook wat cultuur bijgebracht. In de Notre-Dame kathedraal van Bayeux bijvoorbeeld, was Luna erg onder de indruk van een erg groot uitgevallen beeltenis van Jezus, en ik mocht haar wel tien keer uitleggen waarom hij nu precies aan dat kruis hing (Romeinen, lastig ventje, Sanhedrin, u kent het wel). Sindsdien heeft Luna haar machtspositie in ons huishouden versterkt.

“Mama, lief zijn hé! Anders moet je ook aan het kruis zoals Jezus!”

Er zijn zo van die momenten dat ik dankbaar ben voor het feit dat Luna naar een katholieke school gaat. Zo zal er toch iemand haar over de Tien Geboden leren, en meer bepaald die zinnetjes over “ouders” en “eerbied” en “gij zult niet doden”.

Kinderruil

Nu Luna een paar keer bij Timo is gaan spelen, was het tijd voor wat tegenwind. Timo mocht bij ons komen.

Zo’n kinderruil, da’s altijd goed om tot inzichten te komen.

- Autorijden met een kind dat niet van jou is, is verschrikkelijk spannend. Je mag er al niet aan denken dat je eigen kroost iets zou overkomen, laat staan dat er net iets met dat andere kind zou gebeuren. Maar gezellig was het wel, daar achterin.

- Andere kinderen hun broek zakt ook af. Het is niet alleen Luna die de broodnodige heupstructuur ontbeert.

- Er bestaat iets dat ‘kaaschoco’ heet en dat ze in de supermarkt verkopen. Ik ben benieuwd.

- Drie kinderen is een makkie. Als we geen huis moesten verbouwen, dan was het misschien wel een optie geweest.

Misschien, zeg ik.

Projectie

Mijn rare kinderen hebben (in tegenstelling tot hun moeder) absoluut geen trauma overgehouden aan onze recente verhuis uit de Petteflet. Luna vindt haar nieuwe kamer zo fantastisch dat ze weigert elders op bezoek te gaan – en Felix…die heeft volgens mij niet eens gemerkt dat hij een nieuwe kamer heeft. Ook al is die nieuwe kamer niet veel groter dan een schoendoos, en heeft hij het nachtelijke gezelschap van een strijkplank en een stuk of twintig kartonnen dozen die de bezittingen van de – tijdelijk verdwenen – eigenaars bevatten.

X vindt dat ik mijn gevoelens met betrekking tot de verhuis te veel op mijn kinderen projecteer. Maar er valt nu eenmaal heel wat te projecteren. Legt u maar eens uit aan een driejarige dat ze niet naar Namen verhuist, maar evenmin in de Petteflet kan blijven en dus tijdelijk naar het Bloemenkwartier moet verkassen tot haar ouders de toestemming krijgen om het nieuwe andere Schaarbeekse huis, dat voorlopig over verwarming noch keuken beschikt, te gaan opkalefateren zodat ons hele gezin daar eind dit jaar toch wel permanent zou kunnen gaan vertoeven.

Gelukkig ben ik niet de enige die projecteert. De oma van Felix en Luna doet dat ook een beetje, op haar manier. Zij heeft namelijk eindelijk een nageslacht gevonden dat haar muzikale ambities – die ze jarenlang in de kast heeft moeten stoppen wegens gebrek aan enig ritmisch talent bij zichzelf en bij haar kinderen – misschien wel eens zou kunnen waarmaken. Zodra Felix – en in mindere mate Luna – op een liedje begint rond te springen, klinkt het: “Hij heeft écht wel gevoel voor ritme en muziek. Je moet hem écht naar de muziekschool sturen. ‘t Is zeker en vast een talent.”

Wij houden u op de hoogte.
(Ook van enige andere projecties die de komende jaren misschien nog zullen opduiken)

Quotes van de week

“Mama, nu ben ik niet meer Kwebbel.”
“Hoezo? Wat is er gebeurd?”
“Ik pruts in mijn neus. Nu ben ik Pipi Langkous!”

We lezen in het boekje van “De-Mol-die-wil-weten-wie-er-op-zijn-hoofd-heeft-gepoept”.
“Mama, die mol heeft een bril. Waarom?”
“Omdat hij niet goed ziet, schat. Mollen zijn een beetje blind.”
“Mama, dat paard draagt ook een bril! Waarom?”
“Misschien omdat het een oud paard is, en dat ie daarom niet zo goed meer kan zien.”
Luna kijkt mij – en mijn bril – aan.
“Ben jij ook oud, mama?”

Zomerupdate

Luna heeft beslist dat de 101 Dalmatiërs allemaal een naam moeten krijgen. “Humpie”, “Mumpie”, “Kumpie”, “Dumpie”, “Bumpie”… (al een geluk dat 101 voor haar gelijk staat met een stuk of 15).

Luna doet haar mama na “als die thuiskomt van haar werk” (zegt ze zelf, ik geloof er niks van): “Ooooh ik ben zoooo moe. Ik ben zoooo moe. Ik ga even liggen in de zetel. Kindjes, stil zijn hé!”

Luna gaat helemaal op in haar rol als “juf” of “mama”. Oh wee als je haar – wanneer ze haar metamorfose heeft ondergaan – bij haar échte naam noemt. “Ik ben niet LUNAAA, ik ben JUF Sylvie!”. “Ik ben niet LUNAA, ik ben de MAMAAA!”. Een dergelijk inleefmoment kan gemakkelijk tot vier uur duren. Is dus erg vermoeiend.

En Felix?

Die is na een afspraak bij de kapper eindelijk zijn babydons kwijt (wat uiteraard niet wil zeggen dat hij nu plots veel haar heeft).

Praat nog steeds niet in volzinnen, en uit zijn frustratie met dwingende “Huuuuuuuuuuuuuu”-s en wijzende vingers.

Dribbelt overal heen (een beetje zoals in een Fiep Westendorp-tekening), met een brede grijns en losse handjes.

Vindt de pot nog steeds even fascinerend als een paar weken geleden, maar heeft nog steeds niks gelost.

En u?

Petteflet

De Stampertjes hebben de Petteflet verlaten.

Luna heeft haar kamer bedankt voor al die mooie nachten, en vroeg me vervolgens er toch wel zeker voor te zorgen dat alles mee zou verhuizen naar de nieuwe (tijdelijke) flat. Tot de muurstickers en het nachtlampje toe. Daarna ging ze met een gerust hart opnieuw bij Manou logeren.

Stoere Felix keek niet om.

Dag Petteflet. Prrrrrrtalieloe.

Paringsritueel

Over kleutervriendschappen gesproken. Het sluiten van vriendschappen in de kleuterklas lijkt een beetje op een paringsritueel.  Vriend(innet)jes vinden elkaar op de speelplaats, in het bijzijn van hun ouders. Ze hangen aan het been van mama of papa, en gluren stiekem naar de ander. Ze lachen wat verlegen als ze worden opgemerkt of zeggen iets dat stoer moet klinken (“dat is míjn papa” of “ik durf alleen in de lift!”).

Zodra de ouder evenwel verdwijnt richting werk of huis, gebeurt de toenadering. Eerst draaien ze wat onwenning rond elkaar, alsof het eeuwen geleden is dat ze elkaar nog zagen, dan volgt er een duw of een “kijk eens wat ik heb”-demonstratie (een vlechtje, een roze potlood, een stuiterbal,…) en na vijf minuten lopen ze hand in hand de speelplaats rond alsof het nooit anders is geweest. Het is een voortdurend testen van elkaar, goedkeuren, wegduwen, terughalen.

Soms is het een beetje pijnlijk om naar te kijken. Soms is het heerlijk. Het is je kind dat leert hoe het moet omgaan met die ruim 6,79 miljard andere sociaal-netwerkende wezens op deze aardkluit.  Iets wat – tenzij bij een eventuele verhuis naar Patagonië – een leven lang van nut kan zijn.

Timo

copyright Jeroen B.

Luna is voor de tweede keer deze zomer bij klasgenootje Timo gaan spelen. De eerste keer was bijzonder vlot verlopen, zodat ik na amper vijf minuten al een soort overbodigheid voelde die me er bijna toe bracht afscheid te nemen en mezelf eens lekker te gaan verwennen. Maar omdat ik speciaal een dagje Luna-verlof had genomen (en de mama van Timo sympathiek is), hield ik stand.

Deze keer wilde ze met alle geweld helemaal alleen tot bij Timo gaan. Hij woont weliswaar net om de hoek, maar er zijn voorlopig nog grenzen aan Luna’s onafhankelijkheid. Ik ging dus mee (al was het maar om aan te bellen). Toen ze eenmaal binnen was en besefte dat ik haar daar echt zou achterlaten, zag ze er trouwens eventjes een stuk minder zelfverzekerd uit.

Tot Timo de roze boetseerklei bovenhaalde en ik pardoes uit haar gezichtsveld verdween.

Kwebbel

In de auto, richting Buzet.

“Nu gaan we naar Tom. Voor zijn verjaardag. Ik heb een tekening gemaakt voor Tom. En ik mag hem een kadootje geven. Ja, morgen gaan we naar Christian en Christiane. En marraine ook. En Manou, en tonton Ben en Noah. En Anne-Marie niet. En Jean-Marie niet. Manou heeft dat gezegd. Die komen niet. Anne-Marie en Jean-Marie. Mamaaaa? Papaaaaa? Praat ik te veel? Ik ben een beetje Kwebbel hé. En Felix, die is Dors-debout!“

Felix, kwaad: “Neeuuuuuuuuh”.